می گویند هیچ جا هیچ خبری نیست هیچ اتفاقی نمی افتد برهوت بی خبری است. باورش سخت بود. ولی نگاهی کوتاه به اخبار تلویزیون و رسانه های جهانی نشانم می دهد که انگار واقعن هیچ جا هیچ اتفاقی نمی افتد.
یا شاید هم می افتد اما مردم فعلن ماجرای رسوایی دخترحاجی را ول کرده اند و چسبیده اند به کفش اندازی متهورانه ی الزیدی بر سر منحوس شیطون کوچک بوش!
روزنامه نگار عراقی منتظر الزیدی که بعد پرتاب کفش بر سر بوش دستگیر و محاکمه شد حالا قهرمان اخبار جهانی شده، حتی بیشتر، حالا قهرمان بازی های اینترنتی ویروسی هم شده!
"ضرب ِ کفش" اسم بازی اینترنتی تازه ای است که نام خود را از سیاست جنگی ارتش امریکا در خلع قدرت صدام حسین در عراق گرفته! بازیکن باید با کفش بر سر بوشی بزند که مدام پشت تریبون سخنرانی خود سنگر می گیرد و اگر موفق شد جایزه می گیرد!
شاید منتظرالزیدی دو سال به زندان بیفتد به خطر بیفتد و مدتی رو صفحه ی تلویزیون بماند - تا ماجرای خبرساز بعدی . اما کسانی که پای این بازی می نشینند در امن و امانند و می توانند ۳۰ ثانیه با خیال راحت بوش را با کفش بزنند.
به قول ِ مایک اسمیث در همین لحظه که مشغول خواندن این خبرید، بیست و یک میلیون کفش دارد بر سر پرزیدنت بوش مجازی می خورد. جالب این که در این بازی لیگی وجود دارد به نام "کشورهای پا بوشی" که غیر از ایالات متحده امریکا نام کشورهایی مثل فرانسه، عربستان سعودی، و امارات متحده عربی هم در میان آنها دیده می شود.
منبع خبر: اخبار بازی های یاهو
فکر می کنم بازی های مجازی و اهمیت آن ها را در تخلیه انرژی روانی و خشم و ناراحتی ندیده می گیریم، یا درست نمی دانیم که مثل لطیفه هایی که در تخریب شخصیت های صاحب قدرت می سازیم و لذت فراوانی هم از آن می بریم دقیقن چه کارکردی در روان و زندگی اجتماعی ما دارند. نمی دانم چقدر روی این بازی ها به عنوان محل تجلی افت و خیزهای اجتماعی و فرهنگی کار شده ولی جای مطالعه ای جدی خالی است
